عصر یک روز پاییزی است و بنفشه، دانشآموز کلاس پنجم، بهجای آنکه همانطور که همیشه مادرش برایش آماده کرده به سراغ یک کیسه چیپس برود، با عینکآشپزخانهای که روی موهایش بسته، نان تست سبوسدار را کره م
تصویر آشنایی است: کولهپشتی سنگین گوشه اتاق پرت شده، کنسول بازی یا تبلت با صفحهای درخشان تمام توجه کودک دهساله را بلعیده، و هر بار که میگویید «داداش، بیا بریم بیرون یک گشتی بزنیم!» با آهی بلند و
زنگ تفریح دوم در یک روز گرم اردیبهشتی به صدا درمیآید. آرتین، دانشآموز کلاس پنجم، قوطی فلزی براقی با رنگهای شبرنگ و طرح صاعقه را از کولهپشتیاش بیرون میآورد.
ساعت ۲ بعدازظهر است و زنگ مسابقه بینمدارس به صدا درمیآید.
دختر یا پسر دهسالهتان جلوی آینه قدی ایستاده، پیراهنش را بالا میزند، با دو انگشت شکمش را جمع میکند و با چشمانی نگران و صدایی بغضآلود میپرسد: «مامان، من خیلی چاقم؟
کودک دیروز شما که تا همین چند ماه پیش بهآرامی رشد میکرد، حالا ناگهان در عرض یک تابستان چند سانتیمتر قد کشیده، زانوهایش از فرط رشد تیر میکشد و کفشهای ورزشیاش مدام کوچک میشوند.
ساعت ۷ عصر است؛ میز شام با بوی دلپذیر غذای خانگی عطرآگین شده، اما دختر ۱۱ ساله خانواده با چهرهای برافروخته پشت میز نشسته است.
شلوار ورزشی که همین دو ماه پیش برای فرزندتان خریده بودید، حالا بالای مچ پایش ایستاده است؛ کفشهایش پنجه پا را میزنند و درِ یخچال در طول روز حتی یک ساعت هم بسته نمیماند!
ساعت ۱۰ صبح در کلاس درس سوم دبستان است؛ معلم پای تخته مشغول توضیح دادن مسئله ریاضی است، اما علی روی صندلیاش بند نمیشود مدام پاهایش را تکان میدهد، مدادش را میجوید و ناگهان با صدای بلند وسط حرف م