تصور کنید کودکی ۴ ساله را به یک زمین فوتبال رسمی بردهاید؛ مربی با سوت مدام فریاد میکشد: «پاس بده! در موقعیت خودت بمان! به تاکتیک تیمی دقت کن!».
«این را بخور چون برایت خوب است!» یا «اگر سبزیجاتت را نخوری قدت کوتاه میماند!»؛ این جملات برای همه ما آشناست، اما واقعیت این است که در دنیای شناختی یک کودک ۳ تا ۷ ساله، واژههایی مثل «کلسیم»، «ویتا
تصور کنید برای ناهار یا شام وقت گذاشتهاید، خوراکی مقوی آماده کردهاید و به محض اینکه بشقاب را جلوی کودک میگذارید، با نگاهی پر از سوءظن به یک تکه بروکلی یا خلال هویج نگاه میکند، با قاشق آن را کنا
تصور کنید کودکی در حیاط مهدکودک با خندههای بلند به دنبال یک پروانه میدود، لحظهای بعد از نردبان سرسره بالا میرود و سپس روی لبه جدول با تمرکز راه میرود تا تعادلش را حفظ کند.
«بگذار بخورد، بچه در حال رشد است!»، «تپلی نشانه سلامتی است!»؛ این جملات آشنا برای دههها در جمعهای خانوادگی شنیده شده است.
تصور کنید زنگ میانوعده مهدکودک به صدا درآمده است؛ همکلاسیها دور میز مینشینند، کودک با اشتیاق درِ کیفش را باز میکند، اما با یک ساندویچ خمیر و لهشده، میوههای پلاسیده و ظرفی شلخته و بیرنگوروب
گاهی از کلاس درس به عنوان «معلم سوم» یاد میشود؛ شما میتوانید از فضای کلاس برای تقویت تمرکز و استقلال دانشآموزان استفاده کنید.
چرا محافظت از پوست کودک در برابر آفتاب مهم است؟
چرا پیش از مدرسه باید واکسن و چکاپ را جدی گرفت؟