فواید کار گروهی در مدرسه برای دانش‌آموزان

زمان انتشار: 1393/12/06 - 13:11

یک پروژه گروهی خوب فقط به ساختن روزنامه‌دیواری یا گرفتن نمره ختم نمی‌شود؛ فرصتی است تا دانش‌آموز یاد بگیرد چگونه نظرش را بیان کند، به دیگران گوش بدهد، مسئولیت بپذیرد و برای حل یک مسئله کمک بخواهد. اما چرا بعضی فعالیت‌های گروهی به تجربه‌ای لذت‌بخش تبدیل می‌شوند و بعضی دیگر، تمام کار را بر دوش یک نفر می‌گذارند؟ پاسخ را باید در شیوه طراحی، تقسیم مسئولیت‌ها و هدایت گروه جست‌وجو کرد.

انسان موجودی اجتماعی است و بسیاری از نیازهای خود را از راه ارتباط و همکاری با دیگران برطرف می‌کند. مدرسه نیز تنها محل یادگیری خواندن، نوشتن و حساب کردن نیست؛ یکی از مهم‌ترین محیط‌ها برای تمرین مهارت‌های ارتباطی و زندگی اجتماعی است. کودکان در این محیط می‌توانند همکاری، گفت‌وگو، احترام به تفاوت‌ها و مسئولیت‌پذیری را در موقعیت‌های واقعی تجربه کنند.

فواید کار گروهی در مدرسه زمانی آشکار می‌شود که همه دانش‌آموزان فرصت مشارکت داشته باشند و هدف فعالیت، یادگیری مشترک باشد. صرف کنار هم نشاندن بچه‌ها، به معنای شکل‌گیری همکاری مؤثر نیست. بر اساس راهنمای بنیاد موقوفه آموزش بریتانیا، همکاری به آموزش، تمرین و فعالیت‌هایی با ساختار مشخص نیاز دارد. [۱]

کار گروهی و کسب مهارت

زمانی که بچه‌ها برای رسیدن به هدفی مشترک همکاری می‌کنند، می‌توانند از ترکیب توانایی‌های یکدیگر برای انجام کارهایی استفاده کنند که به‌تنهایی دشوارتر است. برای مثال، در تهیه یک روزنامه‌دیواری، یک دانش‌آموز در پیدا کردن اطلاعات توانمندتر است، دیگری خوب می‌نویسد و فردی دیگر در طراحی مهارت دارد. کنار هم قرار گرفتن این توانایی‌ها، فرصت ساختن یک محصول مشترک و یادگیری از یکدیگر را فراهم می‌کند.

بااین‌حال، هدف کار گروهی نباید فقط استفاده از مهارت‌هایی باشد که دانش‌آموزان از قبل دارند؛ بچه‌ها باید فرصت تمرین توانایی‌های تازه را نیز پیدا کنند. برخی از مهارت‌هایی که می‌توان در فعالیت‌های گروهی تقویت کرد، عبارت‌اند از:

  • برنامه‌ریزی و مدیریت زمان: تقسیم پروژه به مراحل کوچک‌تر و تعیین زمان انجام هر مرحله.
  • مسئولیت‌پذیری: انجام تعهدات و آگاهی از تأثیر عملکرد فرد بر پیشرفت گروه.
  • حل مسئله و تصمیم‌گیری: بررسی پیشنهادهای مختلف و انتخاب راه‌حل مناسب.
  • گفت‌وگو و دریافت بازخورد: توضیح دادن ایده‌ها و استفاده از پیشنهادهای اصلاحی دیگران.
  • انعطاف‌پذیری: بازنگری در نظر اولیه، زمانی که دلایل بهتری مطرح می‌شود.

مرکز آموزشی ابرلی دانشگاه کارنگی ملون نیز برنامه‌ریزی، مدیریت زمان، تقویت ارتباطات و حل مسائل پیچیده‌تر را از ظرفیت‌های فعالیت گروهیِ درست طراحی‌شده معرفی می‌کند. [۲]

برای استفاده از این ظرفیت‌ها، بهتر است مسئولیت‌ها همیشه ثابت نباشند؛ دانش‌آموزی که خوب نقاشی می‌کشد، نباید در تمام پروژه‌ها فقط طراح گروه باشد.

کار گروهی و اجتماعی شدن

کار گروهی، موقعیتی واقعی برای تمرین ارتباط با هم‌سالان فراهم می‌کند. دانش‌آموزان هنگام انجام فعالیت مشترک، نیاز پیدا می‌کنند سؤال بپرسند، منظور خود را روشن‌تر بیان کنند، به حرف دیگران گوش بدهند و درباره اختلاف‌نظرها گفت‌وگو کنند. این تجربه‌ها می‌تواند زمینه آشنایی بیشتر و شکل‌گیری روابط مثبت‌تر میان هم‌کلاسی‌ها را فراهم سازد.

در یک فراتحلیل شامل ۱۴۸ پژوهش درباره دانش‌آموزان در اوایل نوجوانی، ساختارهای یادگیری مبتنی بر همکاری، در مقایسه با ساختارهای رقابتی یا فردی، با پیشرفت تحصیلی بیشتر و روابط مثبت‌تر میان هم‌سالان همراه بودند. البته این نتیجه به معنای موفقیت قطعی هر نوع فعالیت گروهی نیست؛ شیوه اجرای همکاری اهمیت دارد. [۳]

درباره دانش‌آموزان کم‌حرف یا خجالتی نیز باید با دقت عمل کرد. قرار نیست کودک برای مشارکت، ناگهان شخصیت خود را تغییر دهد یا بدون آمادگی در برابر جمع صحبت کند. می‌توان ابتدا از گفت‌وگوی دونفره، نوشتن ایده پیش از بیان آن یا ارائه کوتاه با همراهی یک هم‌گروهی استفاده کرد.

هدف، شنیده شدن صدای همه دانش‌آموزان است، نه یکسان شدن شیوه ارتباط آن‌ها. وجود فضایی بدون تمسخر، رعایت نوبت صحبت و برخورد محترمانه با اشتباه‌ها، از شرایط مهم مشارکت مؤثر است.

کار گروهی و فراگیری بهتر و بیشتر

یکی از مهم‌ترین فواید کار گروهی برای دانش‌آموزان، فراهم شدن فرصت توضیح دادن و بررسی مطالب درسی است. وقتی دانش‌آموز می‌خواهد یک مفهوم را برای هم‌گروهی خود توضیح دهد، باید دانسته‌هایش را مرتب کند. سؤال‌های دیگران نیز می‌تواند بخش‌هایی را که هنوز به‌خوبی درک نکرده است، آشکار سازد.

برای مثال، در حل یک مسئله ریاضی، رسیدن به پاسخ نهایی تنها بخش فعالیت نیست. اعضای گروه می‌توانند روش‌های مختلف حل را مقایسه کنند، درباره دلیل انتخاب هر روش توضیح بدهند و اشتباه‌ها را با راهنمایی معلم اصلاح کنند. در چنین شرایطی، گفت‌وگو بخشی از فرایند یادگیری می‌شود، نه فعالیتی حاشیه‌ای.

جمع‌بندی پژوهش‌های بنیاد موقوفه آموزش نشان می‌دهد که یادگیری مشارکتی به‌طور متوسط می‌تواند به پیشرفت تحصیلی کمک کند؛ بااین‌حال، نتایج پژوهش‌ها متفاوت است و کیفیت طراحی و اجرای فعالیت اهمیت زیادی دارد. این نهاد تأکید می‌کند که اگر فقط دانش‌آموزان قوی‌تر مسئله‌ها را حل کنند و دیگران تماشاگر باشند، حتی ممکن است فاصله یادگیری بیشتر شود. [۱]

برای افزایش کیفیت یادگیری در کار گروهی، بهتر است:

  • هر دانش‌آموز فرصت توضیح دادن و پرسیدن داشته باشد.
  • معلم با پرسش‌های کوتاه، درک تک‌تک اعضا را بررسی کند.
  • اعضا فقط مسئول بخش خود نباشند و نتیجه کلی فعالیت را نیز بفهمند.
  • پس از فعالیت، فرصتی برای جمع‌بندی یا پاسخ‌گویی فردی در نظر گرفته شود.

بنابراین، کار گروهی لزوماً به معنای یادگیری سریع‌تر نیست؛ گاهی گفت‌وگو زمان بیشتری می‌گیرد، اما اگر درست هدایت شود، می‌تواند به فهم عمیق‌تر کمک کند. این روش مکمل فعالیت فردی است، نه جایگزین همیشگی آن.

کار گروهی و ایجاد حس رقابت

فعالیت گروهی می‌تواند شور و انگیزه بیشتری به کلاس بدهد، اما این انگیزه الزاماً نباید از رقابت با دیگران ایجاد شود. رسیدن به یک هدف مشترک، حل یک مسئله جذاب و مشاهده پیشرفت گروه نیز می‌تواند دانش‌آموزان را به تلاش ترغیب کند.

رقابت محدود و دوستانه میان گروه‌ها، در بعضی فعالیت‌ها به افزایش مشارکت کمک می‌کند. بااین‌حال، تأکید زیاد بر برنده شدن ممکن است توجه بچه‌ها را از یادگیری به شکست دادن دیگران منتقل کند؛ نکته‌ای که در راهنمای بنیاد موقوفه آموزش نیز مطرح شده است. [۱]

برای سالم نگه داشتن فضای رقابت، بهتر است:

  • معیار موفقیت فقط سرعت یا نمره نهایی نباشد.
  • همکاری، توضیح روشن، خلاقیت و پیشرفت گروه نیز دیده شود.
  • از مقایسه تحقیرآمیز و برچسب‌هایی مانند «گروه ضعیف» پرهیز شود.
  • فرصت اصلاح و بهتر شدن برای همه گروه‌ها وجود داشته باشد.

برای نمونه، به‌جای انتخاب همیشگی «بهترین گروه»، می‌توان از گروهی که تقسیم کار منصفانه‌تری داشته یا نسبت به فعالیت قبلی پیشرفت بیشتری کرده است، قدردانی کرد. رقابت باید در خدمت یادگیری باشد، نه اینکه جای آن را بگیرد.

کار گروهی و شروع کار

همکاری موفق، پیش از شروع پروژه و با روشن شدن انتظارات شکل می‌گیرد. جمله «با هم کار کنید» برای بسیاری از کودکان کافی نیست؛ آن‌ها باید بدانند چه کاری انجام می‌دهند، چرا به همکاری نیاز دارند و مسئولیت هر نفر چیست.

برای شروع کار گروهی در مدرسه، می‌توان این مراحل را در نظر گرفت:

۱. هدف را روشن کنید. دانش‌آموزان باید بدانند قرار است چه چیزی یاد بگیرند و چه محصولی ارائه دهند؛ برای مثال، «بررسی راه‌های کاهش مصرف آب در مدرسه و تهیه یک پوستر آموزشی».

۲. گروه‌هایی با اندازه مناسب تشکیل دهید. بر اساس مرور بنیاد موقوفه آموزش، گروه‌های سه تا پنج‌نفره با هدف مشترک، از ساختارهای امیدوارکننده‌تر هستند. البته تعداد اعضا باید با سن بچه‌ها و نوع فعالیت تناسب داشته باشد. [۱]

۳. قواعد همکاری را آموزش دهید. رعایت نوبت، قطع نکردن صحبت دیگران، نقد ایده به‌جای توهین به فرد و درخواست کمک، باید با مثال و تمرین توضیح داده شود.

۴. مسئولیت‌ها را مشخص کنید. هر عضو بداند چه کاری بر عهده دارد و چگونه نتیجه آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارد.

۵. زمان‌بندی قابل‌فهم داشته باشید. برای جمع‌آوری اطلاعات، گفت‌وگو، آماده‌سازی و ارائه، زمان مشخصی تعیین شود.

۶. معیارهای ارزیابی را از ابتدا بگویید. بچه‌ها بدانند علاوه بر نتیجه نهایی، میزان یادگیری و کیفیت همکاری نیز اهمیت دارد.

پیش از تقسیم مسئولیت‌ها، بهتر است اعضا درباره توانایی‌ها، علاقه‌ها و بخش‌هایی که برای انجام آن‌ها به کمک نیاز دارند، صحبت کنند. بیان دشواری نباید باعث شرمندگی شود؛ درخواست کمک، بخشی از همکاری مسئولانه است.

همچنین، فعالیت باید واقعاً به تعامل نیاز داشته باشد. اگر هر نفر بخشی را جداگانه آماده کند و کارها بدون گفت‌وگو کنار هم قرار بگیرند، فرصت یادگیری مشترک محدود خواهد شد.

کار گروهی و منصفانه کار کردن

یکی از دلایل بی‌علاقگی دانش‌آموزان به کار گروهی، تجربه تقسیم کار ناعادلانه است؛ وضعیتی که در آن یک نفر بیشتر مسئولیت‌ها را انجام می‌دهد و دیگران بدون مشارکت کافی، از نتیجه استفاده می‌کنند. برای پیشگیری از این مشکل، تنها توصیه به «همکاری بیشتر» کافی نیست؛ سهم افراد باید روشن و قابل‌پیگیری باشد.

تعیین نقش‌های مشخص می‌تواند احتمال کنار ماندن بعضی اعضا یا در دست گرفتن تمام کار توسط یک نفر را کاهش دهد. مرکز آموزش و یادگیری دانشگاه واشینگتن در سنت‌لوئیس، مشخص بودن نقش‌ها را یکی از راه‌های حمایت از مشارکت و پاسخ‌گویی فردی معرفی می‌کند. [۴]

برای تقسیم کار منصفانه، می‌توان از یک برگه ساده استفاده کرد که در آن نام عضو، مسئولیت، زمان تحویل و وضعیت پیشرفت نوشته شود. البته انصاف به معنای یکسان بودن دقیق همه وظایف نیست؛ دشواری کارها، زمان موردنیاز و حمایت لازم برای هر دانش‌آموز نیز باید در نظر گرفته شود.

در ارزشیابی نیز بهتر است سه بخش دیده شود:

  • نتیجه گروه: کیفیت و درستی محصول نهایی.
  • فرایند همکاری: رعایت تعهدات، گوش دادن و مشارکت در تصمیم‌ها.
  • یادگیری فردی: اینکه هر دانش‌آموز چه چیزی آموخته و می‌تواند توضیح دهد.

راهنمای دانشگاه کارنگی ملون نیز بر ارزیابی فرایند و محصول، همراه با بررسی سهم و درک فردی اعضا، تأکید دارد. [۵]

بنابراین، بهتر است هر دانش‌آموز در پایان، متناسب با سن خود، به‌صورت کوتاه و کتبی یا شفاهی توضیح دهد: «چه کاری انجام دادم؟ چه چیزی یاد گرفتم؟ دفعه بعد چه چیزی را بهتر انجام می‌دهم؟» نظر هم‌گروهی‌ها نیز می‌تواند مفید باشد، اما نباید تنها معیار قضاوت معلم قرار گیرد.

کار گروهی و هدایت گروه

برای منظم شدن فعالیت‌ها، می‌توان یک نفر را به‌عنوان هماهنگ‌کننده یا سرگروه انتخاب کرد. بااین‌حال، سرگروه قرار نیست رئیس دیگران باشد، همه تصمیم‌ها را بگیرد یا اشتباه‌های اعضا را به‌تنهایی جبران کند. وظیفه اصلی او کمک به پیشرفت کار و فراهم کردن فرصت مشارکت برای همه است.

در یک گروه چهارنفره، نقش‌ها می‌تواند به این شکل تعریف شود:

  • هماهنگ‌کننده: توجه به هدف فعالیت و رعایت نوبت صحبت.
  • ثبت‌کننده: یادداشت کردن ایده‌ها، تصمیم‌ها و نتیجه‌ها.
  • پیگیر زمان و مراحل: یادآوری زمان و بررسی کارهای باقی‌مانده.
  • گزارشگر: ارائه جمع‌بندی گروه با استفاده از نظر همه اعضا.

این نقش‌ها باید متناسب با فعالیت تغییر کنند و مانع مشارکت اعضا در فکر کردن و یادگیری نشوند. برای مثال، ثبت‌کننده فقط نویسنده گروه نیست؛ او نیز باید در بحث و حل مسئله حضور داشته باشد.

بهتر است مسئولیت هدایت و سایر نقش‌ها به‌صورت گردشی واگذار شوند تا بچه‌ها فرصت تمرین مهارت‌های گوناگون را پیدا کنند. راهنمای دانشگاه واشینگتن در سنت‌لوئیس نیز بر تغییر نقش‌ها و روشن بودن وظایف تأکید می‌کند. [۴]

در تمام این مراحل، نظارت معلم ضروری است. معلم باید مشارکت اعضا را ببیند، در صورت حذف شدن یک دانش‌آموز مداخله کند و شیوه گفت‌وگوی سازنده را آموزش دهد. هدف، افزایش تدریجی استقلال گروه است، نه رها کردن بچه‌ها بدون حمایت.

کار گروهی و بروز مشکلات

اختلاف‌نظر، تأخیر در انجام وظیفه یا نارضایتی از تقسیم کار، ممکن است در هر گروهی اتفاق بیفتد. این مسائل لزوماً نشانه شکست فعالیت نیستند؛ در صورت هدایت مناسب، می‌توانند فرصتی برای یادگیری گفت‌وگو و حل اختلاف باشند.

برای اختلاف‌های معمول، می‌توان به دانش‌آموزان این مسیر ساده را آموزش داد:

۱. مسئله را بدون برچسب زدن بیان کنند: «بخش مربوط به منابع هنوز آماده نشده» به‌جای «تو همیشه بی‌مسئولیتی».

۲. به توضیح یکدیگر گوش بدهند: گاهی علت انجام نشدن کار، روشن نبودن دستورالعمل یا نیاز به کمک است.

۳. چند راه‌حل پیشنهاد کنند: مانند تغییر زمان‌بندی، کمک گرفتن یا بازتقسیم بخشی از وظایف.

۴. بر سر یک راه‌حل مشخص توافق کنند: معلوم باشد چه کسی، چه کاری را تا چه زمانی انجام می‌دهد.

۵. در صورت نیاز از معلم کمک بخواهند: کمک گرفتن نباید نشانه ضعف یا خبرچینی تلقی شود.

برگزاری گفت‌وگوهای کوتاه در طول پروژه نیز کمک می‌کند مشکل‌ها پیش از انباشته شدن دیده شوند. سه پرسش ساده برای این جلسات کافی است: «چه کاری انجام شده؟ کجا به مشکل خورده‌ایم؟ قدم بعدی چیست؟» در این گفت‌وگوها، مخالفت محترمانه نباید با بی‌نظمی اشتباه گرفته شود؛ گاهی یک پرسش متفاوت، کیفیت کار را بهتر می‌کند.

البته قلدری، تهدید، تحقیر یا احساس ناامنی را نباید اختلافی معمولی دانست که بچه‌ها موظف‌اند خودشان حل کنند. در این موقعیت‌ها، مداخله بزرگسال مسئول ضروری است. راهنمای رسمی StopBullying.gov نیز توصیه می‌کند بزرگسالان قلدری را نادیده نگیرند و کودکان درگیر را به آشتی فوری یا گفت‌وگوی اجباری با یکدیگر وادار نکنند. [۶]

نقش والدین نیز حمایت از کودک و همکاری با مدرسه است. بهتر است ابتدا با آرامش به توضیحات او گوش بدهند، برای روشن شدن موضوع با معلم ارتباط بگیرند و به‌جای انجام پروژه، در برنامه‌ریزی یا پیدا کردن راه درخواست کمک همراهی‌اش کنند.

در نهایت، پروژه گروهی زمانی آموزنده است که خود دانش‌آموزان در فکر کردن، تصمیم‌گیری و اجرای آن نقش داشته باشند. ارزش واقعی کار گروهی در مدرسه، فقط محصولی نیست که تحویل داده می‌شود؛ مهارت‌هایی است که بچه‌ها در مسیر ساختن آن به دست می‌آورند.


منابع

۱. بنیاد موقوفه آموزش بریتانیا ـ Education Endowment Foundation:

Collaborative Learning Approaches — رویکردهای یادگیری مشارکتی

مرور شواهد درباره تأثیر یادگیری مشارکتی، اندازه گروه، مشارکت اعضا و نقش رقابت.

۲. مرکز آموزشی ابرلی، دانشگاه کارنگی ملون:

What Are the Benefits of Group Work? — فواید کار گروهی چیست؟

راهنمای آموزشی درباره ظرفیت‌های کار گروهی برای تقویت مهارت‌های ارتباطی، برنامه‌ریزی و حل مسئله.

۳. Roseth, C. J., Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2008).

Promoting Early Adolescents’ Achievement and Peer Relationships: The Effects of Cooperative, Competitive, and Individualistic Goal Structures

منتشرشده در Psychological Bulletin؛ فراتحلیل ۱۴۸ پژوهش درباره پیشرفت تحصیلی و روابط هم‌سالان در اوایل نوجوانی.

۴. مرکز آموزش و یادگیری دانشگاه واشینگتن در سنت‌لوئیس:

Using Roles in Group Work — استفاده از نقش‌ها در کار گروهی

راهنمای تعیین و گردش نقش‌ها برای حمایت از مشارکت و مسئولیت‌پذیری اعضای گروه.

۵. مرکز آموزشی ابرلی، دانشگاه کارنگی ملون:

Assessing Group Work — ارزیابی کار گروهی

اصول ارزیابی نتیجه گروه، فرایند همکاری، سهم فردی و یادگیری اعضا.

۶. وب‌سایت رسمی StopBullying.gov:

Respond to Bullying — واکنش مناسب به قلدری

راهنمای مداخله بزرگسالان، حفظ امنیت کودکان و پرهیز از آشتی اجباری در موقعیت‌های قلدری.

نویسنده
پرسش و پاسخ

۱. مهم‌ترین فواید کار گروهی در مدرسه برای دانش‌آموزان چیست؟
کار گروهی فرصتی برای تقویت مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، مدیریت زمان، حل مسئله و احترام به دیدگاه‌های متفاوت فراهم می‌کند. همچنین می‌تواند به یادگیری بهتر و شکل‌گیری روابط مثبت میان هم‌کلاسی‌ها کمک کند؛ به شرط آنکه فعالیت به‌درستی طراحی شود و همه اعضا مشارکت داشته باشند.

۲. کار گروهی چگونه به یادگیری بهتر دانش‌آموزان کمک می‌کند؟
دانش‌آموزان در فعالیت گروهی، مطالب را برای یکدیگر توضیح می‌دهند، سؤال می‌پرسند و روش‌های مختلف حل مسئله را مقایسه می‌کنند. این گفت‌وگوها می‌تواند به روشن شدن ابهام‌ها و درک عمیق‌تر مفاهیم کمک کند. معلم نیز باید بر درستی مطالب و یادگیری تک‌تک اعضا نظارت داشته باشد.

۳. بهترین تعداد اعضای گروه در کلاس چند نفر است؟
بر اساس راهنمای بنیاد موقوفه آموزش بریتانیا، گروه‌های سه تا پنج‌نفره با هدف مشترک معمولاً ساختار مناسبی برای یادگیری مشارکتی دارند. بااین‌حال، تعداد اعضا باید با سن دانش‌آموزان، نوع فعالیت و امکان مشارکت همه افراد هماهنگ باشد؛ برای بعضی فعالیت‌ها، همکاری دونفره نیز مناسب است.

۴. آیا کار گروهی باید جایگزین فعالیت‌های فردی شود؟
خیر. کار گروهی و فعالیت فردی، مکمل یکدیگرند. دانش‌آموزان علاوه بر تمرین همکاری، به فرصت‌هایی برای فکر کردن مستقل، تمرین شخصی و نشان دادن آموخته‌های خود نیاز دارند. ترکیب این دو روش به معلم کمک می‌کند هم مهارت همکاری و هم میزان یادگیری فردی را بررسی کند.

۵. چه فعالیت‌های گروهی برای دانش‌آموزان دبستانی مناسب است؟
تهیه روزنامه‌دیواری، داستان‌نویسی مشترک، ساخت کاردستی با وسایل ساده، اجرای نمایش کوتاه و حل مسئله‌های متناسب با سن، از گزینه‌های مناسب هستند. فعالیت بهتر است هدف روشن، مراحل قابل‌فهم و مسئولیت‌های مشخص داشته باشد و برای انجام آن، بچه‌ها واقعاً به گفت‌وگو و همکاری نیاز پیدا کنند.

۶. آیا کار گروهی به مشارکت کودکان خجالتی کمک می‌کند؟
کار گروهی در محیطی امن و حمایتگر می‌تواند فرصت بیشتری برای مشارکت کودکان خجالتی فراهم کند، اما این نتیجه خودکار نیست. شروع با گروه‌های کوچک، فرصت نوشتن ایده پیش از صحبت و ارائه کوتاه با همراهی یک هم‌گروهی، از راهکارهای مناسب است. کودک نباید برای صحبت کردن تحت فشار یا تمسخر قرار بگیرد.

۷. چگونه از افتادن تمام کارها بر دوش یک دانش‌آموز جلوگیری کنیم؟
از ابتدا وظیفه، زمان تحویل و سهم هر عضو را مشخص کنید و در طول فعالیت، پیشرفت کار را بررسی کنید. در پایان نیز هر دانش‌آموز توضیح دهد چه کاری انجام داده و چه چیزی آموخته است. ارزیابی نباید فقط بر محصول نهایی گروه تکیه داشته باشد؛ مشارکت و یادگیری فردی نیز مهم است.

۸. نقش معلم در موفقیت کار گروهی چیست؟
معلم باید هدف فعالیت را روشن کند، شیوه همکاری را آموزش دهد، مسئولیت‌ها را مشخص سازد و بر مشارکت اعضا نظارت داشته باشد. همچنین لازم است از کنار گذاشته شدن دانش‌آموزان جلوگیری کند و هنگام بروز مشکل، راهنمایی ارائه دهد. گردش نقش‌هایی مانند هماهنگ‌کننده و گزارشگر نیز فرصت تمرین مهارت‌های مختلف را فراهم می‌کند.

۹. اگر بین اعضای گروه اختلاف ایجاد شد، چه باید کرد؟
در اختلاف‌های معمول، دانش‌آموزان می‌توانند با حمایت معلم، مسئله را بدون توهین بیان کنند، به توضیح یکدیگر گوش بدهند و درباره راه‌حل توافق کنند. اما قلدری، تهدید یا تحقیر نیازمند مداخله بزرگسال مسئول است و نباید از کودک خواست آن را به‌تنهایی حل کند یا به آشتی فوری تن بدهد.

۱۰. والدین چقدر باید در پروژه‌های گروهی مدرسه کمک کنند؟
نقش والدین، حمایت و راهنمایی است، نه انجام دادن پروژه به‌جای کودک. آن‌ها می‌توانند در برنامه‌ریزی، آماده کردن وسایل ساده و تمرین درخواست کمک همراهی کنند. اگر مشکلی در همکاری پیش آمد، بهتر است ابتدا به توضیحات کودک گوش بدهند و در صورت نیاز، موضوع را با معلم مطرح کنند.
Submitted by Anonymous (تایید نشده) on چ., 02/25/2015 - 13:11